Deze klaprozen heb ik geschilderd met paletmessen in plaats van penselen. Ze lijken daardoor veel harder dan ze zijn. Alsof ze een harnas hebben. Zo heb ik mij lang gevoeld. Alsof ik een harnas nodig had om te overleven in deze wereld. Flink zijn, niet aanstellen, rustig blijven. Het heeft jaren geduurd voordat ik voor mezelf accepteerde dat ik door mijn fysieke klachten minder kon dan andere mensen. Heel langzaam kon ik mezelf kwetsbaarder opstellen. Dat is dit jaar in een stroomversnelling gekomen, omdat de fysieke klachten nu ook kan linken aan mijn HSP. Als ik stress heb, voel ik mijn buik (dat is vast herkenbaar). Als ik angstig ben, voel ik mijn nieren. Maar ook: soms voel ik emoties die niet van mij zijn. Hoe ontspannener en  kwetsbaarder ik de wereld in stap, hoe makkelijker het is om daar mee om te gaan. Alleen, zonder harnas voel ik de messteken des te meer.

Toch geloof ik dat kwetsbaarheid de enige manier is om te leven. Zonder kwetsbaarheid durf je niet te voelen, en zonder te voelen sluit je de bron af die ons leven en liefde geeft. Als je de nare dingen niet meer voelt, voel je de mooie dingen ook niet meer. Het gevolg is dat je cynisch wordt. Daarbij is het belangrijk te beseffen dat een kwetsbaar leven geen passief leven is, en ook niet per se makkelijk. Als ik jou vertel over de beelden die ik zie (zoals op deze site), stel ik mij juist uitermate kwetsbaar op, omdat de kans groot is dat je me niet gelooft en aanstoot neemt aan wat ik je vertel. Of me uitlacht, of juist uit angst uit mijn leven verdwijnt.

Daarom durven we niet kwetsbaar te leven. Omdat we bang zijn. Bang door trauma’s, bang door wat ons is overkomen of kan overkomen, of bang om te verliezen wat we hebben. Alsof we dat hebben ‘verdiend’. Maar we hebben het allemaal gekregen. En uiteindelijk gaan we allemaal dood, en wordt het ons weer afgenomen. De vraag is, wat doe je in de tussentijd. Mijn antwoord: zo kwetsbaar mogelijk leven, zodat je tot bloei kan komen. Luister maar naar Paul van Vliet.