Je kwetsbaar opstellen, kwetsbaar leven, is best lastig. Je gaat al snel merken dat er obstakels zijn. Of dat het glad is, en je zo maar uitglijdt. Als je niet uitkijkt maak je een nare smakkerd (in het ergste geval ga je er zelfs aan onderdoor, maar ik kan je gerust stellen, dood ga je toch, en dat is de ultieme manier van kwetsbaar zijn, je laat alles los!).

Dat geldt evengoed voor een proces waar je je oude beschermingsmechanismen overboord zet, omdat ze je niet meer dienen (nodig om over je trauma’s heen te komen). Je komt al snel iets of iemand tegen die je oude beschermingsmechanisme oproept. Dan is het hard werken om iets nieuws aan te leren! Daar moet je ook niet licht overheen stappen. Iedereen die zegt dat je ‘gewoon’ moet accepteren wat je overkomt, en hoe je je voelt, kan in de plomp vallen (danwel het wak…). Het voelde voor mij lang als vechten. Maar dan wel vechten voor de goede zaak! Ik kwam iemand tegen die zei dat ze aan de hemelpoort misschien wel de vraag stellen: “Was er dan niks om voor te vechten in je leven?”

Het is niet gemakkelijk. Maar het is het wél waard. Het is de enige manier om liefde te (blijven) voelen, en voluit te leven!