Traumasporen is een boek van Bessel van der Kolk, en het zou verplicht moeten zijn voor iedereen! Het vertelt hoe trauma’s doorwerken in iemands lichaam, brein en geest. Het is tegelijkertijd geruststellend en eng hoeveel ik van mijzelf herken in de beschrijvingen van getraumatiseerde mensen. Geruststellend, omdat ik dus niet gek ben. Eng, omdat ik naar ik weet geen grote trauma’s heb meegemaakt. Het is een ophoping van kleine en grote gebeurtenissen, die voor mij soms als messteken voel(d)en. Dat, in combinatie met een beschermingsmechanisme dat het volkomen doorvoelen van al emoties onmogelijk maakte, heeft me cynisch gemaakt, terwijl ik wist hoe groot de vreugde is die ik kan voelen (er zitten ook voordelen aan dat HSP :-))!

Ik denk dat wat mij is overkomen, iedereen kan overkomen. Het wegstoppen van gevoelens emoties, met de beste intenties, met als resultaat dat we hard en cynisch worden. Ik denk dat we beter kunnen! Ik denk dat we gemaakt zijn om liefdevol en kwetsbaar en vreugdevol te leven! En ik denk dat we dat kunnen bereiken door juist wel te voelen. Niet om er naar te handelen, niet om er in te blijven hangen, maar om het te laten transformeren. Wat mij betreft gebeurt dat door God, maar ik weet zeker dat Zijn genade ver genoeg reikt om je ook te transformeren als je niet in Hem gelooft.

Weet wel, hoe harder je huilt, hoe groter je gelach is aan de andere kant van de doodsrivier!