Dit schilderij geeft mijn (oude) beschermingsmechanismen weer. Ik geloof dat ik onbewust (en zonder dat dat iemands schuld was) al heel vroeg de indruk had niet goed/groot genoeg te zijn, en dat ik me rustig moest houden, zodat mensen van me zouden houden. Door omstandigheden bleef die indruk in mijn onbewuste gevoelslaag hangen. Als klein verlegen/angstig kind kun je je nog verbergen achter je moeder, maar hoe ouder je wordt, hoe moeilijker dat wordt, met alle indrukken die ik binnen kreeg door mijn HSP. Als je dan (onbewust) boos wordt (op jezelf en anderen) heeft dat als voordeel dat je energie krijgt. Energie om over je eigen angsten heen te stappen, energie om indrukken van anderen weg te drukken en energie om dingen te doen. Dat deed ik door letterlijk mijn lichaam schrap te zetten. Zo beschermt mijn boze kleine meid het kleine babytje en creert voor zichzelf een plek in deze wereld. Superknap! Daar mag ik ook gewoon trots op zijn! Maar daarbij is het gevoelsaspect van het baby’tje nogal ondergesneeuwd, en dat mag nu weer een plekje krijgen. Dat betekent dat mijn lichaam zich langzaam mag ontspannen, wat ook een mate van kwetsbaarheid met zich meebrengt. Bovendien heeft het me fysiek pijn gedaan. Een beetje zoals het voelt als bijna bevroren tenen waarin het bloed weer gaat stromen. Dat alles (en nog veel meer) zit in mij, en draag ik met mij mee. En mag ik als volwassene omarmen en liefhebben, en (zoveel mogelijk) in goede banen leiden. 

De titel komt van mijn schilderlerares, Maaike Vermeulen, geinspireerd door Rose is a rose is a rose. De betekenis die ik er aan geef wijkt af van wikipedia. We hebben allemaal ons kleine kind in ons wonen (vraag maar aan je psycholoog), niemand komt volkomen ongeschonden als volwassene tevoorschijn. Maar het kleine kind in je is ook een positief iets! Het is je speelse, creatieve kant! Die moet je nooit uit het oog verliezen! We zijn tenslotte allemaal niet meer, maar ook niet minder, dan kinderen van God.