Sinds ik me meer open heb gesteld voor gevoelens, zie ik soms beelden. Ik kan ze niet oproepen, het zijn geen visioenen, maar het is een manier voor mijn lichaam om alle indrukken die ik binnenkrijg te verwerken. Een soort dromen, alleen ben ik me er heel bewust van dat het een beeld is en kan ik ze na afloop goed navertellen. Er is heel veel informatie (denk bijvoorbeeld alleen al aan non-verbale communicatie), en blijkbaar ben ik daar gevoelig voor. Maar een beeld is niet per se ‘de waarheid’. Het is mijn interpretatie. Het heeft wat weg van de eerste laag van een olieverfschilderij (onderste deel foto). Het geeft een versimpelde weergave van de werkelijkheid. Er zitten wel details in, maar die moeten nog verder uitgekristalliseerd worden. Wat betekenen ze echt? Eigenlijk weet je alleen wat het eindplaatje wordt als je de foto hebt die je naschildert, maar dat is niet het geval bij beelden. Ik leer wat ik ‘zie’ serieus te nemen, zonder dat ik denkt dat mijn interpretatie de enige waarheid is. De waarheid openbaart zich vanzelf als de tijd daar rijp voor is.