Voordat ik wist dat ik HSP had, vertelde iemand me dat ik goed kan waarnemen. Ik geloofde hem niet, ik kon het me niet voorstellen dat andere mensen niet zien wat ik zie. Dat ongeloof heeft me veel pijn gedaan, omdat ik me lange tijd niet gezien en eenzaam voelde, terwijl ik zo heel veel zie. Eén van de boeken over HSP die ik heb, schrijft dat mensen met HSP nare ervaringen kunnen voelen als spelde(n?)prikken. Ik heb vaak gedacht dat negatieve ervaringen eerder voelden als messteken in mijn buik. Niks geen speldeprik, dodelijk! Sommige mensen hebben moeite met begrippen als zonde en vergeving. Ik heb ze altijd heel goed begrepen.

Met mijn beschermingsmechanisme had ik al geleerd dat ik me niet teveel moest aantrekken van ‘moeilijke’ blikken van mensen als ik bijvoorbeeld iets in een vergadering zeg (ik kan me meestal toch niet inhouden, ik flap er toch wel uit wat ik denk). Desondanks deed ook dat me altijd veel pijn. Nu begrijp ik beter waarom. Dat ik soms bewuste en onbewuste gevoelens van mensen zie, zonder dat ze daar iets vervelends mee bedoelen. Wat jij voelt en hoe je naar mij toe reageert komen niet altijd overeen. Je zegt misschien dat ik een mooie trui aanheb, maar ik zie in je ogen dat je wat anders denkt of voelt. En die tweeslachtigheid doet me pijn, zelfs al kun je er niks aan doen en bedoel je het goed. En mede door die pijn heb ik heel lang niet voluit kunnen en durven leven. Er was niet genoeg veiligheid om te voelen. Dat is toch (een) doodzonde! Ik maak zelf genoeg fouten, en ik weet dat ik daar voor vergeven ben. En ik mag jou ook vergeven voor de pijn die je mij onbewust heb aangedaan (ik heb toevallig hele mooie truien!), maar wat mij betreft is dat niet het hele verhaal. Want Jezus zegt ook iets over opnieuw geboren worden.

Eigenlijk komt het er op neer dat ik nog steeds niet geloof dat ik nou zo veel beter zie, of voel, dan andere mensen. Hooguit dat ik het anders verwerk. En het gaat er om wat je doet met wat je ziet en voelt. Ik denk dat baby’tjes allemaal hoogsensitief zijn. De mate waarin we dat op latere leeftijd nog verwerken is afhankelijk van hoe je bent opgegroeid, en wat je hebt meegemaakt. Maar je hersenen, je mogelijkheden van verwerking, zijn plastisch. In het boek over HSP dat ik nu aan het lezen ben, staat iets over hoe je om kan gaan met HSP in deze maatschappij. Genoeg rust, eelt kweken. Wat als we dat nou eens omdraaien? Jezus kwam 2000 jaar geleden op aarde en (ondertussen?) is 20% van de mensen hoogsensitief. Is dat niet een punt waarop we zeggen: misschien moeten we allemaal eens gaan leven als hoogsensitieve mensen? En onze hersenen trainen op het verwerken van wat we zien met mededogen en liefde. En er daarna ook naar gaan handelen (en dan allemaal genoeg rust nemen, in plaats van als een dolle meegaan in de 24-uurseconomie). Het is niet dat het zo lekker gaat met de wereld. Wat hebben we eigenlijk te verliezen? Zo florissant staan we er niet voor. Dus als de 80% zich nou eens oefent in kwetsbaarder leven, en ik genees van mijn trauma’s dan komen we ergens in het midden uit. Hoe leef ik, hoe leef jij, zo kwetsbaar mogelijk en maken we ruimte voor ons allemaal?!